پام و که از در اتاق بيرون گذاشتم اولين چيزی و که حس کردم باد سرد ِ پایيزی بود.باد برگ ريزون..مثل هميشه کلی طول کشيد تا آماده شدم و رفتم کلاس..موقع برگشتن مثل موقع رفتن هوا سرد بود و سوزدار.سوار تاکسی که شدم يه پسر بچه بدو بدو اومد جلو و گفت:آقا می شه من و کنار دستتون سوار کنيد،پول ندارم.راننده هم با لبخند گفت:بپر بالا.
وقتی ماشين راه افتاد شروع کرد زير لب حرف زدن که : رفتم چيزی بخرم يه دفعه نگاه کردم ديدم پولهام تموم شده؛ پول داشتما اما نمی دونم چی شد؟!
دو تا زنی که کنار دستم بودن شروع کردن به آخی و الاهی گفتن اما..
راستش دلم سوخت.برای بچگی اش.برای غرور بچگی اش.برای دروغهايی که از ترس اينکه معلوم نشه دروغ هستن،آروم و زير لب می گفت.برای همهء اون دروغ هايی که می گفت تا غرور شکسته شده اش و بند بزنه..دلم برای بغضی که ته صداش بود سوخت...
نمی دونم چرا يه دفعه ساکت شد!!!موقع پياده شدن در و آروم باز کرد زير لب چيزی شبيه دستت درد نکنه گفت و بی هيچ حرف ديگه ای پياده شد و دستاش و توی لباس کهنه و پاره اش کرد و توی تاريکی ِ کوچه گم شد...با همهء بچگی اش چه قدر حس کردم که مرد ِ..هوا هنوز سرد بود......
فکر می کردم اینجا بهتر از اینها باشه اما نبود. بعد از یکسال اعتراف می کنم که حرف های دلِ آدم فقط برای خود آدم ِ .
امیدوارم امسالت بهتر از پارسال باشه. یه سال هم که بزرگتر شدى زن بگیر برو دیگه
